കവിത | തപനായണം

തപനായണം  

അർക്കനസ്തമിക്കുന്നരുണാഭ കാണുവാൻ 

ഉൾക്കടലിൻതീരത്തുഞാൻ ഉലാത്തവേ 

ആത്മാവിൻസ്വാതന്ത്ര്യത്തേടലോ അതോ 

ഊഴിയിൻപാതിഭാഗം തേടും സൂര്യപ്രയാണമോ 

സ്നേഹസമത്വഭാവമുൾക്കൊള്ളുമാദിത്യൻ 

കിഴക്കുദിക്കുമോരരുണോദയനിമിഷംമുതൽ 

സ്നിഗ്ദ്ധമാംവിരുന്നുസൽക്കാരവേളപോൽ 

കാലത്തിനതീതമാംഭാഷ സംവേദിക്കുമീഭൂമിയും 

ചെന്താമരവിടർന്നപോലുള്ളുദയഭാനു ശോഭയും 

ശക്തിശാശ്വതത്വം വിളിച്ചോതും ഉച്ചവെയിൽവീര്യവും 

ചാരുചൈതന്യപ്രഭവിതറും പത്മരാഗസന്ധ്യാഭയും 

ശാന്തിസ്വർഗ്ഗംഗാപ്രവാഹം ഈ ലോകാനുസരതത്വവും 

തപനസഞ്ചാരം തുടരുന്നൊരാവേളയിൽസകലം  

വെയിലും മഴയും മഞ്ഞും കാറ്റും മറ്റുഭൂതാദികളും 

തപസ്യയെന്നപോൽ ഭൂവിതിൻ രക്ഷകനായിവാഴുന്നതാം  

വിഘ്‌നമില്ലാതൊരിടവേളയുമില്ലാതെയും ദിവാകരൻ 

ശ്യാമയാമരാജനുദിക്കുന്നതും സൂര്യാനുഗ്രഹമിഹ 

ചന്ദ്രികയെന്നൊരാപ്രകാശപൂരവും മറ്റൊന്നല്ലെന്നതാം 

ശൈത്യവും ശിശിരവും വസന്തവും വേനലും കാല-

ചക്രത്തിന്നാരക്കല്ലുകളാണെന്നറിയുക നാമെല്ലാവരും 

സുരാസുരലോകത്തിൻ നേരും നെറികേടുമെല്ലാം 

ഒരു സാക്ഷിയായെന്നും കാണാനും കേൾക്കുവാനും 

സന്താപനാശകനായറിവേകും സംസാരഗുരുമനുതാതൻ 

ഓംകാരമെന്നൊരു ബ്രഹ്മപദമുറവിടമായ് വിളങ്ങിടുന്നു 

ഊഴിയിൽ ജീവനും പഞ്ചതന്മാത്രയും കാലഭേദങ്ങളും 

അനാദി രചിക്കലും പരിപാലിക്കലും ഹരിക്കലും 

ഊർജ്ജദാതാവാദിത്യദേവനുടെ കർമ്മമെന്നറിയുകിൽ 

ആദിത്യഹൃദയമന്ത്രമുരുവിടുക നിത്യമുദയത്തിങ്കൽ